अध्याय ४: ज्ञानकर्मसंन्यासयोग

श्रीकृष्ण सांगतात की त्यांनी हा अविनाशी योग पूर्वी सूर्यदेव विवस्वानाला सांगितला होता, विवस्वानाने मनूला आणि मनूने इक्ष्वाकूला सांगितला. ही परंपरा कालांतराने लोप पावली, म्हणून ते पुन्हा अर्जुनाला हे ज्ञान देत आहेत. अर्जुनाच्या प्रश्नावर ते आपल्या अवताराचे रहस्य उलगडतात: 'जेव्हा जेव्हा धर्माची हानी होते आणि अधर्माची वाढ होते, तेव्हा सज्जनांच्या रक्षणासाठी आणि दुर्जनांच्या नाशासाठी मी प्रत्येक युगात अवतार घेतो.'

Shri Krishna explains that He first taught this immortal yoga to the sun-god Vivasvan, Vivasvan taught it to Manu, and Manu taught it to Ikshvaku. This tradition was lost over time, so He is again imparting this knowledge to Arjuna. Answering Arjuna's question, He reveals the secret of His incarnation: 'Whenever and wherever there is a decline in religious practice and a predominant rise of irreligion—at that time I descend Myself to protect the righteous and annihilate the miscreants, I appear millennium after millennium.'

या अध्यायात ज्ञानाची महिमा गायली आहे. ज्ञान हे सर्वश्रेष्ठ आणि अत्यंत पवित्र आहे. ज्ञानाग्नीमध्ये सर्व कर्मफळे भस्म होतात. हे ज्ञान विनम्रतेने, जिज्ञासेने आणि सेवेने सद्गुरूंकडून प्राप्त होते. ज्ञानाच्या तलवारीने मनातील संशय कापून टाक आणि कर्मयोगाचा अवलंब कर, असा उपदेश श्रीकृष्ण करतात.

This chapter glorifies knowledge. Knowledge is supreme and extremely pure. In the fire of knowledge, all fruits of action are burned to ashes. This knowledge is obtained from a true spiritual master through submissive inquiry, service, and a quest for truth. Shri Krishna advises to cut down the doubts in the heart with the sword of knowledge and resort to Karma Yoga.