अध्याय ३: कर्मयोग

अर्जुन संभ्रमात पडतो की जर ज्ञान श्रेष्ठ असेल, तर श्रीकृष्ण त्याला युद्धरूपी घोर कर्मात का ढकलत आहेत. यावर श्रीकृष्ण उत्तर देतात की लोकात दोन प्रकारच्या निष्ठा आहेत: ज्ञानयोग आणि कर्मयोग. कर्मत्याग करण्यापेक्षा फळाची अपेक्षा न ठेवता कर्म करणे श्रेष्ठ आहे. कोणीही क्षणभरही कर्म केल्याशिवाय राहू शकत नाही, कारण प्रत्येकजण प्रकृतीच्या गुणांनुसार कर्म करण्यास बांधलेला आहे.

Arjuna is confused that if knowledge is superior, why is Shri Krishna pushing him into the terrible act of war. Shri Krishna replies that there are two kinds of faith in this world: Jnana Yoga (path of knowledge) and Karma Yoga (path of action). Performing action without attachment to its fruits is superior to renouncing action. No one can remain without performing action even for a moment, as everyone is helplessly driven to act by the modes of material nature.

निष्काम भावनेने, केवळ यज्ञासाठी (कर्तव्यासाठी) केलेले कर्म बंधनकारक ठरत नाही. श्रीकृष्ण सांगतात की काम, क्रोध आणि लोभ हे नरकाचे तीन दरवाजे आहेत. हे आत्म्याचा नाश करणारे शत्रू आहेत. ज्ञान आणि विवेकाने या शत्रूंवर विजय मिळवून, आपले कर्तव्य पार पाडावे, असा उपदेश ते करतात.

Work done as a sacrifice (for duty), without selfish attachment, does not create bondage. Shri Krishna states that lust, anger, and greed are the three gates to hell. These are the enemies that destroy the soul. He advises to conquer these enemies with knowledge and discrimination and to perform one's duty.